GENT / LOKEREN - Vrouw afgeslagen na protest tegen Turks schijnhuwelijk.

Emine Karsikaya (29) is slachtoffer van schijnhuwelijk voor Belgisch paspoort.
GENT/LOKEREN - Amper zeven maanden duurde het sprookje voor Emine Karsikaya. Toen blies haar Turkse echtgenoot hun huwelijk op met de droge mededeling dat hij haar verliet. Toen besefte de jonge vrouw dat ze in de val van een schijnhuwelijk was getrapt.
Emine Karsikaya is Turkse en woont haar hele leven al in Vlaanderen. 'Ik stond op eigen benen', zegt ze. 'Ik heb twee kindjes van acht en negen jaar uit een vorig huwelijk en een eigen woning in Lokeren, waar ik ook vast werk heb. Maar ik had geen man.'
Haar ouders kenden in Turkije nog wel een huwelijkskandidaat uit een bevriende familie die in het Gentse woont.
'Toen ik twee jaar geleden naar Turkije afreisde voor de bruiloft had ik mijn man nog nooit gezien. In onze cultuur is het zo dat er eerst een feest is en dat je dan de tijd krijgt om na te denken of je de huwelijksakte effectief wil ondertekenen.'
Twee jaar deed Emine Karsikaya er over om zeker te zijn van de oprechtheid van de gevoelens van haar toekomstige. 'Telkens ik hem bezocht, fluisterde hij me in dat wij voor elkaar waren gemaakt en dat hij mijn hele leven bij me zou blijven. Eens getrouwd is hij bij mij ingetrokken en heeft hij geen sikkepit meer gedaan. Geen werk gezocht, niks. Ik bracht het geld binnen, kookte voor hem, kocht zijn kleren en zelfs zijn sigaretten. Zeven maanden later pakte hij zijn boeltje en trok naar zijn oom in Gent. 'Ik heb je niet graag en ik kom nooit meer terug, zei hij. Mijn wereld stortte in.'
De jonge vrouw probeerde nog de brokken te lijmen door een afspraak te regelen met haar schoonfamilie. 'Ik moest naar hen toekomen en op een parkeerplaats in een bestelwagen stappen. Twee ooms van mijn man en de vrouw van een van hen lachten me in mijn gezicht uit. Of ik nu echt zo stom kon zijn te denken dat het om een waarachtig huwelijk ging? Wit van woede zei ik dat ik naar de politie zou stappen. Waarna ze mij begonnen te slaan, te stampen en mijn haren uit te trekken. Ineengedoken moest ik alles ondergaan. Daarna werd ik uit de auto gezet. Ik moest mijn mond houden over wat er was gebeurd.'
Dat was begin deze maand. Ondertussen is Emine Karsikaya uit het ziekenhuis ontslagen. De tengere vrouw heeft al haar moed bij elkaar geraapt om aangifte te doen van haar schijnhuwelijk en de strafexpeditie van haar schoonfamilie. Met als gevolg dat de twee ooms en haar man al ruim veertien dagen in de cel zitten. Ze hoopt dat het huwelijk nietig wordt verklaard en hij wordt teruggestuurd naar Turkije.
'De kneuzingen genezen wel', zegt Emine 'maar vanbinnen laait de pijn'.
De jonge vrouw kan niet meer werken of eten. In twee weken is ze zes kilo afgevallen. Ze komt haar huis niet meer uit. 'Ik wil niemand meer zien, ook mijn familie niet.'
De ontreddering is groot bij de jonge vrouw. Ze is ook woedend én beschaamd omdat ze zich heeft laten bedotten. Twee keer al. 'Ook mijn eerste huwelijk was gearrangeerd. Maar toen was ik amper zestien. Ik had het eindelijk achter mij gelaten en was een nieuw leven begonnen met mijn kindjes. Het zou me niet meer overkomen, dacht ik. En toch ben ik opnieuw in dezelfde val gelopen.'
Vorige week graaide Emine Karsikaya alle zenuwpillen die ze in huis kon vinden bij elkaar en slikte ze in. Haar zus kon het ergste voorkomen. 'Waarom zou ik nog verder willen leven?', snikt Emine. 'Ik voel me bedrogen, misbruikt en diep vernederd. Men heeft met mijn diepste gevoelens gespeeld. Ben ik dan echt niks meer dan een handig middeltje om aan een vodje papier te geraken?' (bron: Geert Neyt)

Reactie: Dat dergelijk barbaarse toestanden nog mogelijk zijn in Vlaanderen houd met niet voor mogelijk. Dit soort migranten verpest het voor de rest , wanneer treden die op om grote kuis tehouden in eigen boezem.. want als wij het gaan doen zijn we racisten. !!

Don Viona